Αντιοξειδωτικά και αντιφλεγμονώδη οφέλη
Η ποικιλία φυτοχημικών ουσιών που περιέχεται στα σμέουρα θεωρείται αξιοσημείωτη, οι ανθοκυανίνες, οι φαινόλες, οι τανίνες και οι λιγνάνες, αλλά και  η συγκέντρωσή τους σε ελλαγικό οξύ και πελαργονιδίνη είναι αρκετά αυξημένη. Το ελλαγικό οξύ που, είναι από τις ουσίες που έχει αποδεδειγμένη αντιοξειδωτική δράση. Συγκεκριμένα, φέρεται να αναστέλλει τη δράση ενζύμων που προάγουν τις φλεγμονές και να βοηθά, τουλάχιστον σε μελέτες που έχουν γίνει, στη μείωση του πεπτικού έλκους και άλλων φλεγμονών του πεπτικού.

 

Τα σμέουρα ή raspberry έχουν πολύ υψηλή διατροφική αξία. Αποτελούν εξαιρετική πηγή φυτοχημικών, ενώ αποτελούν εξαιρετική πηγή φυτικών ινών καλύπτοντας περίπου το 16% της ημερήσιας συνιστώμενης ποσότητας σε φυτικές ίνες. Επιπλέον, είναι πλούσια σε μαγγάνιο, βιταμίνες C και Κ, φυλλικό οξύ, μαγνήσιο, κάλιο και χαλκό.

Αντικαρκινικές ιδιότητες
Όντας πλούσια πηγή αντιοξειδωτικών ουσιών, τα σμέουρα μπορούν να ελαττώσουν το ρίσκο αυτό δρώντας τόσο κατά του οξειδωτικού στρες όσο και των φλεγμονών, χρόνιων ή μη.

Σάκχαρο και παχυσαρκία
Στην περίπτωση της παχυσαρκίας ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί σε δύο διαφορετικές ενώσεις των σμέουρων, τις κετόνες σμέουρου ή βατόμουρου και του φλαβονοειδούς τιλιροσίνη.
Οι κετόνες είναι φυσικές ενώσεις που υπάρχουν σε αφθονία στα σμέουρα, ενώ περιέχονται σε μικρότερες ποσότητες και σε πολλά φυτά όπως το πεύκο και το σφένδαμο. Οι κετόνες βατόμουρου είναι γνωστές και με το όνομα ρεοσμίνη και χρησιμοποιούνται κυρίως ως πρόσθετο τροφίμων. Τα τελευταία χρόνια οι ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα πως η ρεοσμίνη βοηθά στην αύξηση του μεταβολισμού και την καύση του σωματικού λίπους. Επιπρόσθετα, τόσο η ρεοσμίνη όσο και η τιλιροσίνη φέρεται να ενεργοποιούν την αδιπονεκτίνη, ορμόνη που παράγεται από τα λιποκύτταρα του σώματος και η οποία παίρνει μέρος στον καταβολισμό των λιπαρών οξέων.
Η αδιπονεκτίνη εμπλέκεται, επιπλέον, στη ρύθμιση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Σε άτομα παχύσαρκα με διαβήτη τύπου 2 η εν λόγω ορμόνη είναι ανενεργή ή δεν εκκρίνεται σε επαρκείς ποσότητες. Αυτό δυσκολεύει κατά πολύ τη ρύθμιση των επιπέδων σακχάρου και λιπών στο αίμα. Έτσι, με την ενεργοποίηση της αδιπονεκτίνης από τις κετόνες και την τιλιροσίνη μπορεί να επέλθει ισορροπία στην έκκριση ινσουλίνης και στα επίπεδα σακχάρου και λιπών στο αίμα παχύσαρκων ατόμων με διαβήτη τύπου 2.